ARTIK her şeyin bittiğini söyleyip karamsarlığın en koyu karanlığında kış uykusuna yatmış olan sözde “aydın”lar susunca, meydanların boş kalacağına ve Cumhuriyet koruyuculuğunu kimsenin yüklenmeyeceğine inananlar çoktu.

Sanki uyumadıkları dönemlerde Cumhuriyet’e sahip çıkmaktaymışlar gibi... Onların sahipliği, laf üretmekten öteye geçmeyip sözde devrimciliğin kutsal yerlerinde tören düzenlemekle sınırlıydı. Politikaya, yani iktidar kavgasına sırtlarını dönüp daha yüce ve etkili başka işler yaptıklarını sanmaktaydılar. Cumhuriyet kurumlarının canına okunması, kamu varlıklarının talan edilmesi, binbir özveriyle kurulmuş kamu işletmelerinin şuna buna ve yabancıya peşkeş çekilmesi umurlarında değildi.

Öte yandan, ayakları yere basan, toplumun en dertli kesimlerinde geçim kavgası veren emek cephesinde Cumhuriyet’in akıbetiyle ilgilenişin yeterince etkili olduğu pek söylenemez. Ana muhalefete gelince, o da örgütlü işçi dünyasını kendi siyasal ağırlığına katmayı becerememiş sayılır.

Böyle bir hayal kırıklığının ve soldaki ortak beceriksizliğin ardından şimdi sendikalardaki derlenip toparlanmanın ve dirileşmenin ne denli sevindirici ve umut verici olduğunu ayrıca vurgulamaya gerek var mı? Ülkenin ufkunda yeni bir şafak sökecek, durgun toplumun üzerine ferahlatıcı bir rüzgâr esecekmiş gibi iyimseriz.

Çünkü, kısırlaşmaya yüz tutan siyasal mücadele arenasına çok önemli bir güç yeniden iniyor: Çoktandır sesi duyulmayan örgütlü işçinin gücü. Elbet bir siyasal parti değil; siyasal mücadelede başa baş güreşmeyecek. Ama arenada var olması bile yeter, görüşleriyle, tepkileriyle, disiplinli oy ağırlığıyla.

Sendikacılığın tekrar nöbete girdiği şu aşamada beklentilerdeki iyimserliğin bozulmaması gerek. Türkiye’nin işçi dünyası, bu yeni çıkışıyla, değişen yönetimleriyle, tazelenmiş kadrolarıyla ve siyasal düşünceye getireceği toplumcu, bağımsızlıkçı, ulusal varlıklara sahip çıkıcı sağlam yaklaşımıyla, işçiye bağlanan umutları boş çıkarmayacağını mutlaka göstermeli, emeğin değerini yeniden saydırmalıdır.